دامنه شك و يقين در انديشه ويتگنشتاين متاخر و پيامده هاي تربيتي آن در تربيت ذهن نقاد

هدف اصلي اين مقاله، شناسايي مولفه هاي شك سازنده در آثار ويتگنشتاين متاخر و پيامدهاي تربيتي آن در تربيت ذهن نقاد است. براي دستيابي به اين هدف از تحليل و تفسير استفاده شد. براساس نتايج به دست آمده، ذهن نقاد براي شناخت حقيقي مي بايست شك سازنده داشته باشد كه بر پايه دلايل سنجيده مي شود. آثار شك، بايستي چيزي بيش از اظهار كلامي شك بوده و تاثير شك بر رفتار و عمل ذهن نقاد قابل مشاهده باشد. براي داشتن شك سازنده، بايستي به بازي هاي زباني شك تسلط داشت. ازآنجاكه قواعد حاكم بر صورت هاي اجتماعي جهان شمول نيستند، لازم است ذهن نقاد در سنجش امور، مطابق باورهاي حاكم بر بازي هاي زباني هر حوزه به بررسي بپردازد. همچنين، ذهن نقاد، در نقادي امور نمي تواند به صورت يكجا تمام باورهايش را به چالش بكشد؛ زيرا شك مستلزم مباني است. اما در عوض مي تواند در تك تك باورهايش شك نمايد. در نهايت، براي پرورش ذهن هاي نقاد، بجاي ساختار محافظه كارانه، مي بايست فضاهاي تربيتي، منعطف بوده و فرصت حضور در جامعه و كسب تجربه را براي فراگيران به منظور كسب جهان- تصوير مهيا سازد.

کليدواژگان: ويتگنشتاين متاخر; دامنه شك و يقين; تربيت ذهن نقاد

صص 5-26